EDA YILMAZ : Ben senin en çok sesini
sevdim
Buğulu çoğu zaman,
taze bir ekmek gibi
Önce aşka
çağıran,sonra
dinlendiren
Bana her zaman dost, her
zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini
sevdim
Bir pınar
serinliğinde, küçücük
ve ak pak
Nice güzellikler gördüm
yeryüzünde
En güzeli bir sabah
ellerinle uyanmak
Ben senin en çok gözlerini
sevdim
Kâh çocukça mavi, kâh
inadına yeşil
Aydınlıklar,
esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar
anlamlı değil
Ben senin en çok
gülüşünü sevdim
Sevindiren, içimde umut
çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden
acıları,
güçlükleri
Dünyam aydınlanır
sen güldüğün zaman
Ben senin en çok
davranışların
ı sevdim
Güçsüze merhametini, zalime
direnişini
Haksızlıklar,
zorbalıklar
karşısında
Vahşi ve mağrur
bir dişi kaplan
kesilişini
Ben senin en çok sevgi dolu
yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren
anneliğini
Nice sevgilerin bir pula
satıldığı
; bir dünyada
Sensin, her şeyin
üstünde tutan
sevdiğini
Ben senin en çok bana
yansımanı sevdim
Bende yeniden var
olmanı, benimle
bütünleşmeni
Mertliğini,
yalansızlığ
305;nı,
dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni
sevdim, ben seni...